דאָס לעצטע װאָרט

דאָס לעצטע װאָרט

 

איך בין צו אײַך פֿון גאָט געשיקט:
ער האָט געזען, איר װערט דערשטיקט;
ער האָט געזען, איר פֿױלט און פֿאַלט,
און װערט פֿון טאָג צו טאָג מער אַלט;
און אָפּגעלאָזט האָט זיך די האַנט
און אױסגעלאָזט האָט זיך די מאַכט –
און גאָט האָט זיך אין אײַך דערמאַנט,
און ער האָט מיך צו אײַך געבראַכט.

 

און גאָט האָט מיר געזאָגט אַזױ:
"צו שװער דער יאָך – איך קאָן ניט מער!…
גײ רײַס פֿון זײער האַרץ אַן "אױ"!
שיס אױס פֿון זײער אױג אַ טרער!
און שװער זאָל זײַן דער לעצטער קרעכץ,
אַזױ – די ערד זאָל טאָן אַ ציטער
און אָפּטרײסלען פֿון זיך "דאָס שלעכטס".
 

איך האָב געפֿאָלגט און בין געגאַנגען,
מײַן װעג איז פֿול געװען מיט שטײנער;
נאָר אײן געפֿיל און אײן פֿאַרלאַנגען
האָט טיף געגליט אין מײַנע בײנער;
איך האָב געפֿילט איר זײַט בײַ שלאַנגען…
און מיט אײַך, בײַ אײַך – קײנער, קײנער…
מיך האָט געטריבן אײַער װײטיק
איך האָב געמײנט מײַן הילף איז נײטיק,
איך בין געשטראָפֿט פֿון גאָט מיט האַרץ:
איך האָב אַ האַרץ, װאָס קרענקט פֿאַר יענעם,
װאָס קאָרטשעט זיך פֿון פֿרעמדן שמאַרץ
און װערט פֿאַרברענט פֿון יעדן גיהנום…
איך האָב געהערט, עס איז אײַך שװער,
האָב איך געמײנט, איר פֿילט און װײסט
און װאַרגט זיך שטיל מיט אײַער טרער
און זוכט אַ הילף און בעט אַ טרײסט, –
און טײַער זענען די מינוטן…
"איך גײ, איך קום – כ'װעל הײלן װוּנדן,
מיט אײַך אין אײנעם װעל איך בלוטן,
און װוּ מען דאַרף, װעל איך פֿאַרבינדן,
און װוּ מען מוז, װעל איך אָפּלעקן
דאָס בלוט, װאָס טריפֿט פֿון אײַער װוּנד.
כ'װעל טרײסטן, בעטן, װײנען, װעקן –
און װעל ניט לאָזן גײן צו גרונד!
איך גײ, איך קום – איך טראָג אַ טרײסט,
איך טראָג אַ בשׂורה פֿון נחמה;
איך בין געבענטשט פֿון גאָט מיט גײַסט –
אײַך װעל איך שענקען מײַן נשמה…
איך בין פֿון גאָט מיט מוט באַשמידט,
װאָס רײַסט אױס בערג און װערט ניט מיד,
װאָס לאָזט מײַן רוקן זיך ניט בױגן
און קוקט דעם בײז גלײַך אין די אױגן;
און גאָט האָט מיר געשענקט אַ צונג,
אַ שאַרפֿן, װי אַ שאַרפֿן קלונג, –
אױב איר זענט שטײן – איז זי אַן אײַזן,
אױב איר זענט אײַזן – איז זי שטאָל …
איך קום, איך װעל זיך נאָר באַװײַזן –
און איר װעט אױפֿשטײן מיט אַמאָל!”…
איצט שטײ איך אונטער אײַער טיר –
און אָפּגענומען איז מײַן לשון;
עס הענגט אַ שװערע נאַכט אױף מיר –
מײַן פֿונק, מײַן ליכט איז אױסגעלאָשן.
מיך האָט באַגעגנט שפּאָט און שאַנד,
איר האָט פֿאַר מיר די טיר פֿאַרמאַכט –
און אָפּגעשטױסן איז גאָטס האַנט
און גאָטעס װאָרט איז אױסגעלאַכט…
 

איך האָב שױן מער קײן שפּראַך פֿאַר אײַך –
פֿאַר אײַך איז פֿרעמד און טױט גאָטס שפּראַך.
איך האָב געזאָגט אײן װאָרט – האָט דאָס
דער װינט פֿאַרטראָגן מיט אײן בלאָז;
נאָך אײנס האָב איך געזאָגט – איז דאָס
געפֿאַלן, װי אַ פֿונק, אױף גראָז –
נאָר טרוקן איז געװען דאָס גראָז
און אױסגעברענט האָט דאָס מיט רעש
און ס'איז דערפֿון געװאָרן אַש.
האָב איך אַרױסגעלאָזט אַ קול –
האָט דאָס געטראָפֿן װי אַ קױל
און װי אַ דונער דורכגעלאָפֿן
אין מיטן שײנעם, העלן טאָג
און גלײַך אין האַרצן אײַך געטראָפֿן –
און אױסגעראָכן האָט די קלאָג!
און אױסגעשאָסן האָט די טרער! –
נאָר, װײ מיר! פֿאַלש איז אײַער ג'װײן!
ניט קײנער, קײנער גלױבט אים מער,
ניט גאָט, ניט איך, ניט איר אַלײן…
 

בין איך צו אײַך אין שמוץ געקראָכן
און אַלע קלײדער אײַנגעריכט,
כ'האָב מיט די הענט פֿאַר אײַך געבראָכן
און הילף בײַ אײַך פֿאַר אײַך געזוכט …
נאָר קײנער קומט צו הילף ניט, קײנער
און בין אײנער, אײנער, אײנער …
מײַן תּפֿילה האָט געהערט די װאַנט,
איר האָט פֿאַר מיר די טיר פֿאַרמאַכט;
און אָפּגעשטױסן איז גאָטס האַנט
און גאָטעס װאָרט איז אױסגעלאַכט!…
 

נאָר װײסט, איר אומגליקלעכע, װײסט –
איך האָב נישט מער פֿאַר אײַך קײן טרײסט
איך האָב אַ װאָרט, אַ שרעקלעך װאָרט,
װאָס װעט אײַך הױבן פֿון דעם אָרט;
װאָס װעט דאָס ליכט אײַך מאַכן שװאַרץ
און װעט פֿאַרסמען אײַך דאָס האַרץ,
אין מױל פֿאַרגיפֿטן אײַך דעם ביסן
און ביטער מאַכן אײַך דאָס ברױט,
דאָס לעבן װעט דאָס אײַך פֿאַרמיאוסן
און װעט ניט געבן אײַך דעם טױט …
ניטאָ פֿאַר אײַך קײן װאָרט נחמה!
איך האָב פֿאַרברענט שױן מײַן נשמה
און האָב מײַן בונד מיט אײַך צעריסן …
צעבראָכן ליגט אין ד'רערד מײַן מוט –
איך װעל אױף אײַך מײַן גאַל אױסגיסן
און װעל באַשפּײַען אײַך מיט בלוט …
 

און גאָט האָט מיר געזאָגט אַזױ:
"דאָס לעצטע מאָל שרײַ אױס אַן אױ"!
און גיב אַ קרעכץ צום לעצטן מאָל,
אַז ציטערן זאָל באַרג און טאָל;
און נעם זיך אָן מיט גאַל און זאָג:
הערט, טױבע, הערט!
עס גײט אַ טאָג,
איך לאָז אַרױס אַ זון פֿון רעכט
און װעל די װעלט מיט ליכט באַגיסן –
נאָר איר אַלײן װעט בלײַבן קנעכט
און װעט קײן טראָפּן ליכט געניסן …
און בלינדערהײט מיט זין און טעכטער,
װעט איר אַרומלױפֿן פֿאַרסמט
אַהין, אַהער, פֿאַר טױזנט מײַל,
און בעטן, חלשן אַ שטראַל …
נאָר אײַך באַגעגנט א געלעכטער,
װוּהין איר קומט, האָט איר פֿאַרזאַמט" …
 

איך שליס אױף אוצרות־לעבן, מאַכט,
און ימים פֿרײד װעל איך צעגיבן –
נאָר איר אַלײן װעט זײַן פֿאַרשמאַכט
און אײַער קװאַל װעל איך באַטריבן;
און טרוקענע, מיט זין און טעכטער,
װעט איר אין פֿרעמדע טירן קלאַפּן,
מיטן פּנים צו דער ערד צו פֿאַלן
און איבער פֿרעמדע קװאַלן קניִען
און דאָרשטיק אײַער האַלדז אױסציִען
און בעטן, חלשן – אַ טראָפּן …
נאָר אײַך באַגעגנט אַ געלעכטער,
פֿאַר אײַך פֿאַרשלאָסן אַלע קװאַלן.
 

איך שיק אַראָפּ אַ מילדן גײַסט,
װאָס פֿרישט װי טױ פֿון גאָט און װײַזט
אַ נײַעם װעג צו נײַע הימלען –
נאָר איר װעט טרוקן זײַן, װי שטרױ,
און ניט אױף אײַך װעט פֿאַלן טױ,
איר? – איר װעט אײביק פֿױלן, שימלען.
און אױב ס'איז נאָך פֿון פֿריִער געבליבן
אַ פֿונק פֿון גײַסט, געפֿיל און גלױבן,
אַן ערנסטער זיפֿץ, אַ הײסער טרער – –
װעל איך דאָס אײנציקװײַז אָפּרױבן.
און אײַער האַרץ װעט בלײַבן לער
אָן טעם, אָן ריח, אָן לײַב און לעבן …
 

און װיסט װעט װערן אײַער צעלט,
און אומשלעפּן װעט איר זיך מידע,
װילד-פֿרעמדע אױף אַ פֿרעמדער װעלט
און בעטלער אױף אַ רײַכער סעודה,
און שטײענדיק בײַ פֿרעמדע שװעלן,
װעט איר די װוּנדן זיך אױפֿדעקן
און װעט פֿאַר פֿרעמדע זײ אױסשטעלן,
אַ ציטערדיקע האַנט אױסשטרעקן
און בעטן הילף אױף בעטלער-לשון –
נאָר אױסבעטלען װעט איר פֿאַר געלט,
נאָר לעבן װעט איר פֿאַר אַ גראָשן …
 

און שװער װעט אײַך דאָס לעבן װערן –
אַ לאַנגע נאַכט און ניט אײן שטערן …
און אײַער קרעכץ פֿאַרטראָגט דער װינט
און אײַער קול װיל גאָט ניט הערן …
און שרעקלעך גרױס װעט זײַן די נױט,
װי גרױס און שרעקלעך איז די זינד;
און איר װעט חלשן דעם טױט
און בענקען װעט איר נאָכן לעבן …
נאָר גאָט װעט אײַך ניט בײדע געבן …
און שרעקלעך װײ װעט זײַן דער שמאַרץ …
אַפֿילו אײַער אײגן האַרץ
װעט אײַער אײגן מױל ניט גלױבן …
איר װעט זיך פּרוּװן הױבן, הױבן –
אַן אָטעם טאָן – און װעט ניט קאָנען.
דאָס איז אַ קבֿר, נאָר באַגראָבן
זײַט איר דאָרט לעבעדיקערהײט …
דאָס איז אַ פֿײַערדיקער גיהנום,
װאָס װעט קײן ענדע קײן מאָל האָבן –
נאָר ס'איז אַ גיהנום אָן אַ טױט …
 

און גאָט זאָגט מיר:
"איצט גײ אַראָפּ
צום טעפּערס הױז און קױף אַ טאָפּ,
און טו אַ װאָרף, און זאָג דערבײַ
שטאַרק הױך, אַז יעדערער זאָל הערן:
"אַזױ װעט איר צעבראָכן װערן!”
און רײד ניט מער, ניט װײן, ניט שרײַ,
בױג אָן דעם קאָפּ און װער פֿאַרשטומט – –
עס גײט דער טאָג, ער קומט, ער קומט" …
 

פורסם לראשונה ב- 5 בדצמבר 1901 בעיתון דער יוד
תרגום לעברית התפרסם על ידי שלמה דיקמן במוסף הספרותי של עיתון דבר 10 ביולי 1936

מודעות פרסומת

להשאיר תגובה

הזינו את פרטיכם בטופס, או לחצו על אחד מהאייקונים כדי להשתמש בחשבון קיים:

הלוגו של WordPress.com

אתה מגיב באמצעות חשבון WordPress.com שלך. לצאת מהמערכת / לשנות )

תמונת Twitter

אתה מגיב באמצעות חשבון Twitter שלך. לצאת מהמערכת / לשנות )

תמונת Facebook

אתה מגיב באמצעות חשבון Facebook שלך. לצאת מהמערכת / לשנות )

תמונת גוגל פלוס

אתה מגיב באמצעות חשבון Google+ שלך. לצאת מהמערכת / לשנות )

מתחבר ל-%s