אין שחיטה שטאט

שטאָל און אײַזן, קאַלט און האַרט און שטום,
שמיד אױס אַ האַרץ פֿאַר זיך, דו מענטש – און קום!
קום גײ אין שחיטה-שטאָט, זאָלסט זען מיט דײַנע אױגן,
זאָלסט אָנטאַפּן מיט דײַנע סלופּעס, טױערן און װענט,
אױף שטײנער פֿון דער גאַס, אױף אַלע העלצער,
דאָס שװאַרץ-פֿאַרטריקנט בלוט מיט די געהירן
פֿון דײַנע ברידערס קעפּ און העלדזער.
און אומבלאָנדזשען זאָלסטו צװישן חורבֿות
דורך װענט צעברכענע מיט אױסגעקרימטע טירן,
פֿאַרבײַ צעשטירצטע אױװנס, האַלבע קױמענס,
אַנטבלױזטע שװאַרצע שטײנער, האַלב-פֿאַרברענטע ציגל,
װוּ פֿײַער, האַק און אײַזן האָבן נעכטן
אױף דער בלוט-חתונה אַ װילדן טאַנץ געשפּילט;
און קריך דורך בױדעמער, דורך לעכעריקע דעכער,
און קוק זיך אײַן אין אַלע לעכער –
דאָס זענען אָפֿענע, שװאַרצע, שטומע װוּנדן,
װאָס װאַרטן מער אױף קײן רפֿואה אין דער װעלט…
אין גאַסן װעסטו גײן, מיט פֿעדערן פֿאַרפֿלײצטע –
דו באָדסט זיך אין אַ טײַך, אַ װײַסן טײַך,
װאָס האָט זיך אױסגעלאָזט פֿון מענטשנס בלוטיקן שװײס;
דו טרעטסט אױף גאַנצע בערג צעפֿליקטע האָב-און-גוטס –
דאָס זײַנען גאַנצע לעבנס, גאַנצע לעבנס,
צעבראָכענע אױף אײביק װי אַ שאַרבן!
דו גײסט, דו לױפֿסט, דו פּלאָנטערסט זיך אין חורבן,
מעש, זילבער, פֿוטער, שמות, זײַד און אַטלעס,
צעריסענע, צעפֿליקטע אױף פּיץ-פּיצלעך,
מיט די פֿיס צעטראָטענע שבתים, ימים-טובֿים, נדנס,
טליתים, תּפֿילין, פּאַרמעט, שטיקער תּורה,
יריעות הײליקע, קלאָרװײַסע װיקעלעך פֿון דײַן נשׁמה,
זע, זע, זײ װיקלען זיך אַלײן אַרום דײַן פֿוס
און קושן דיר די טריט פֿון מיסט אַרױס
און װישן אָפּ פֿון דײַנע שיך דעם שטױב… –
דו לױפֿסט? צו ליכט און לופֿט אַנטלױפֿסטו?
אַנטלױף, אַנטלױף – דער הימל לאַכט פֿון דיר!
די זון װעט דיר מיט שפּיזן אױסשטעכן די אױגן,
אַקאַציען, מיט פֿרישע גרינס-און-װײַס באַצױגן,
װעלן סמ`ען דיך מיטן ריח פֿון בלוט און בליטן,
דײַן קאָפּ מיט בלימעלעך און פֿעדערן באַשיטן,
און שטיקלעך גלאָז פֿון מיטן גאַס מיט טױזנט גלאַנצן
װעלן דיר אַנטקעגן אױף דײַן בײז-װוּנדער טאַנצן…
דען גאָט האָט דיר מיט מילדער האַנט געשענקט אַ צװילינג:
אַ שחיטה מיט אַ פֿרילינג;
דען גאָרטן האָט געבליט, די זון געלױכטן –
און דער שוחט האָט געשחטן …
דער חלף האָט געגלאַנצט, און פֿון דער װוּנד
האָט בלוט מיט גאָלד געפֿליסט …
אַנטלױפֿסט? באַהאַלטסט זיך אין אַ הױף? – אומזיסט!
אָט איז אַ בערגל מיסט!
דאָ האָט מען צװײ געקעפּט: אַ ײִדן מיט זײַן הונט …
אין מיטן הױף האָט נעכטן זײ אײן האַק געקעפּט
און הײַנט האַט זײ אַהער אײן שװײַן פֿאַרשלעפּט,
געשנאָרט, געגריבלט זיך אין זײעראױסגעמישטן בלוט.
שאַ, מאַרגן װעט אַ פֿרישער רעגן קומען
און אָפּשװענקן דאָס בלוט אין רענשטאָק, ס`זאָל ניט שרײַען
צום הימל גװאַלד פֿון מיסט אַרױס, און אפֿשר
איז שױן דאָס אײַנגעזונקען אין דער תּהום דעם שטומען
און זײַגט די דערנער אָן דאָרט בײַ אַ פּלױט אַ קרומען,
און מאָרגן װעט די זון, װי הײַנט, װי נעכטן,
װי אַלע טאָג, אַ ליכטיקע אַרױסגײן
פֿון מיזרח זײַט, געמינערט ניט אַ האָר ניט,
און שאַ, און שטיל, און גלײַך װי גאָרנישט …
און װילד, משוגע װילד, פֿאַרקריכסטו אױף אַ בױדעם
און בלײַבסט דאָרט שטײן אין פֿינצטערניש אַלײן;
דו פֿילסט? דאָ שװעבט נאָך איצט אַרום דער טױטשרעק
און פֿאָכעט מיט אַ קאַלטן שװאַרצן פֿליגל
און פֿרירט די װאָרצלען פֿון די האָר אין קאָפּ;
און דאָ און דאָרט, פֿון אַלע שװאַרצע לעכער –
זע אױגן, אױגן, שטומע אױגן קוקן …
דאָס קוקן די נשמות פֿון די קדושים,
פֿאַרװאָגלטע, פֿאַרשטױסעננע נשמות,
װאָס האָבן זיך אינאײנעם דאָ אין װינקל
צונױפֿגעפּרעסט דערשראָקענע – און שװײַגן …
אָט דאָ האָט זײ די שאַרפֿע האַק געפֿונען
און אָט אַהערצו קומען זײ אַ קוק טאָן,
צום לעצטן מאָל אין זײערע שװאַרצאַפּלען
פֿאַרחתמענען פֿון זײער סוף דעם אָפּשײַן,
די גאַנצע שרעק פֿון זײער װיסטן לעבן …
און ציטערנד, װי טױבן פֿאַר דער שחיטה,
דאָ טוליען זײ זיך צו דעם דאַך אין אײנעם
װאָס מאָנען נאָר און פֿרעגן דיך אָן לשון
און טענהן שטומערהײט אַלץ יענע אַלטע טענה,
װאָס האָט נאָך קײן מאָל ניט דערגרײכן:
"פֿאַרװאָס, פֿאַרװאָס? און נאָך אַ מאָל פֿאַרװאָס? …”
און דו פֿאַררײַסט דעם קאָפּ – ניטאָ קײן הימל!
אַ דאַך, אַ שטומער דאַך, מיט שװאַרצע שינדלען
אָט הענגט אַ שפּין – גײ, פֿרעג דעם גרינעם שפּין!
ער האָט געזען אַלצדינג, ער איז אַן עדות,
אײן לעבעדיקער עדות אױף דעם בױדעם,
לאָז ער זשע דיר דערצײלן אַלע מעשׂות:
פֿון נעזלעכער מיט נעגל, קעפּ מיט האַמערס,
פֿון מענטשן נאָכן קױלן קאָפּ-אַראָפּ, װי גענדז,
צום באַלקן פֿון דעם בױדעם אױפֿגעהאַנגען,
און פֿון אַ קינד אַן אײַנגעשלאָפֿנס מיט זײַן מאַמעס
צעשפּאַלטענע און טױטע ברוסט אין מײַלכל,
און נאָך אַ קינד אַ לעבעדיקס צעריסן,
אינאײנעם מיט זײַן לעצטן שרײַ אױף צװײען –
אַ האַלבער "מאַ …!” און "מאַמע" נישט געענדיקט …
און נאָך, און נאָך פֿיל מוראדיקע מעשׂות,
װאָס לעכערן דײַן קאָפּ, װאָס עקבערן דיר דעם מוח
און טױטן דיר אױף אײביק דײַן נשמה.
און דו דערשטיקסט אין קעל דײַן װילדן בריל
און שפּרינגסט אַראָפּ און לױפֿסט אַרױס אין גאַס –
און נאָך אַ מאָל פֿאַר דיר אַ װעלט װי נעכטן,
און אומפֿאַרשעמט גיסט אױס די זון, װי תּמיד,
פֿאַר יעדער שװעל, פֿאַר יעדער טיר, איר שפּילליכט
און װאַרפֿט אַרױס איר גאָלד פֿאַר די חזירים …
נאָך װײַטער גײ, אַנטלױף פֿון ליכט, באַהאַלט זיך,
אין דר`ערד אַרײַן פֿאַרקריך, אין שװאַרצן קעלער,
און פּרעס דאָרט אױף דײַן שטאָלנהאַרץ פֿאַר װײטיק:
דו זעסט? דאָ האָבן אומרײנע ערלים
די רײנע טעכטער פֿון דײַן פֿאָלק געשענדעט.
אױף אײנער צען, אױף אײנער צען, די מוטער –
דער טאָכטער אין די אױגן, און די טאָכטער –
דער מוטער אין די אױגן, פֿאַרן קױלן,
בעתן קױלן, נאָכן קױלן … נעם זשע,
בן-אָדם, נעם טאַפּ אָן מיט דײַנע הענט די פֿלעקן
פֿון בלוט מיט עפּעס אַנדערש אױף דער קישן,
װוּ מיט זײַן האַק, װאָס טריפּט נאָך װאַרעם בלוט,
האָט זיך אַ װילדער חזיר-מענטש געװאַלגערט …
און זע בן-אָדם, זע: אין יענעם װינקל,
דאָרט אונטער יענער פֿאַס, בײַ יענעם קאַסטן,
פֿאַרשטעקט אָן אַטעם זענען זיך געלעגן
חתנים, ברידער, מענער, זין און טאַטעס
און צוגעקוקט פֿון זײער לאָך, װי ס`צאַפּלען
און װאַרגן זיך מיט אײגן בלוט און עקל
די הײליקע, די רײנע, פֿרומע לײַבער,
געדראָשענע פֿון טמאן גױ און אײַזן –
דאָס צוגעקוקט, אין דר`ערד געלעגן און געשװיגן,
און ניט די אױגן זיך אַרױסגעריסן,
דעם קאָפּ זיך ניט צעקלאַפּט און ניט אַראָפּ פֿון זינען …
און אפֿשר האָט נאָך יעדערער פֿון זײ באַזונדער
פֿאַר זיך געפֿליסטערט שטיל מיט זײַנע לעפֿצן:
"טו, גאָטעניו, אַ נס, פֿאַרבלענד זײ, גאָט די אױגן,
זײ זאָלן מיך, דײַן קנעכט, נישט זען …” און נאָך דעם,
װען אײנע האָט זיך יאָ דערװאַכט צום לעבן,
פֿון בלוט און שמוץ אַרױס צום װיסטן לעבן,
פֿאַראומרײניקט פֿאַר זיך, פֿאַר גאָט, פֿאַר בײדע װעלטן –
איז ער, דער מאַן, פֿון לאָך אַרױסגעקראָכן,
צו גאָט אין שול געלאָפֿן בענטשו "גומל"
און פֿרעגן דאָרט בײַם רבֿ אַ פֿרומע שאלה:
"צי מעג ער מיט זײַן אשה װײַטער לעבן? …”
אַרױס קריך, מענטש, קום װײַטער כ`װעל דיר װײַזן
באַהעלטענישן – שטאַלן פֿון חזירים,
און זע מיט דײַנע אױגן אַלע מיסטן,
װוּ דײַנע ברידער, חשמונאים יורשים,
די אײניקלעך פֿון אײביקע קדושים,
אין יעדער לאָך צו דרײַ מנינים האָבן
אין יענעם שחיטה-טאָג זיך אױסבאַהאַלטן
און גרױס געמאַכט צװישן מיסט מײַן נאָמען …
אַנטלאָפֿן, װי די מײַז, באַהאַלטן זיך, װי װאַנצן,
און װי די הינט, געשטאָרבן … און צומאָרגנס
איז פֿון זײַן שטוב אַ זון אַרױס און האָט געפֿונען
אין מיסט זײַן טאַטנס פּגר … װאָס זשע װײנסטו, מענטש?
צו װאָס פֿאַרדעקסטו מיט די הענט דײַן פּנים? –
קריץ שטאַרקער מיט די צײן און פּלאַץ פֿאַר װײטיק!
איצט גײ אַראָפּ אין טאָל, דאָרט גרינט אַ גאָרטן,
אין גאָרטן שטײט אַ שטאַל, די טױטע שטאַל;
װוּ אַײַנגעשלאָפֿענע אױף זײערע קרבנות,
טױט-שיכּורע פֿון בלוט, װאַמפּירן װילדע –
זע, ליגן דאָרט אין שטאַל צעװאָרפֿן רעדער
צעבראָכענע, מיט בלוט און מאַרך פֿאַרשפּריצטע,
מיט שפּיצן אָפֿענע און אױסגעשטרעקטע,
װי פֿינגער מערדערשע צו עמעצנס אַ האַלדז.
װאָרט אױס, פֿאַרנאַכט, װען פֿײַערדיק און בלוטיק
װעט אונטרגײן אין מערבֿ-זײַט די זון –
זאָלסטו זיך שטיל אַרײַנגנבֿענען אין שטאַל –
און װער פֿאַרפֿאַלן דאָרט אין תּהום פֿון שרעק…
אַ שרעק, אַ שרעק! זי שװעבט דאָ אין דער לופֿטן,
זי רוט אױף אַלע װענט, איז אײַנגעפּרעסט אין שטילקײט…
שאַ, הער זיך אײַן: סע רירן זיך די רעדער…
דאָס צאַפּלען דאָרט פֿון אונטן שטיקער אבֿרים,
זײ װאַרפֿן זיך אין אײגן בלוט און גוססן…
אַ שטילער קרעכץ, אַ כאָרכלען פֿון אַ האַלדז
אַ ניט דערקױלעטען, אַ לעצטער זיפֿץ,
אַ צוגעשטיקטער רוף, אַ קריץ פֿון צײן… –
דאָס אַלעס וּאַלגערט זיך דאָ ערגעץ אונטער רעדער,
און שלאָגט זיך אָן אַ שפּיצן, אָן די העלצער,
און שפּאַרט זיך דורך פֿון לעכער און פֿון שפּאַלטן
און בלײַבט פֿאַרגליװערט הענגען אין דער לופֿטן,
אַ שװאַרצע חופּה אױף דײַן קראַנקן קאַפּ.
אַ װײ, אַ שטומער װײ, אַ צער, אַ גרױסער צער…
יסורים שטומע פֿלאַטערן… – שאַ, שטילער,
ס`איז נאָך דאָ עמעצער מיט דיר, ער בלאָנדזשעט
מיט צוגעמאַכטע אױגן אין דער פֿינצטער,
פֿאַרטיפֿט אין אָפּגרונטן פֿון גרױס אומעט,
שטרעקט אױס פֿאַר זיך צװײ דאַרע הענט צום שװאַרצן
מיט שטומע אַנגסטן אָנגעפֿילטן חלל
און טאַפּט די פֿינצטערניש מיט בלינדע פֿינגער,
ניט זוכנדיק קײן אױסװעג פֿאַר זײַן טרױער –
ס`איז ער, ס`איז ער אַלײן, דער גרױסער שמערצגײַסט,
װאָס האָט זיך זעלבסט פֿאַרשלאָסן דאָ אין תּפֿיסה
און אָן רחמנות זיך אַלײן פֿאַרמשפּט
אױף אײביקע, אײף גרױסע שטומע לײַדן;
און ערגעץ דאָ אין שטאַל, אַרום אײַך בײדע,
איז נע ונד, און שװעבט אַרום און רוט ניט,
און קאָן פֿאַר זיך קײן װינקל ניט געפֿינען,
אַ מידע, אַ טױטמידע, שװאַרצע שכינה.
האַרצרײַסנד! װײנען װיל זי – און זי קאָן ניט,
כאָטש אײן געשרײ טאָן – און זי שװײַגט…
שטיל װאַרגט זי זיך מיט אירע טרערן,
פֿאַרשפּרײט די פֿליגל איבער די קדושים,
פֿאַרלײגט דעם קאָפּ אַרונטער און פֿאַרגײט זיך
און װײנט, און װײנט אין זיך אָן אַ לשון…

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

שאַ, גײ פּאַמעלעך צו, פֿאַרשליס די טיר
און אױג-אױף-אױג בלײַב איבער דאָ מיט איר.
און לאָז זיך אָנזאַפּן אױף אײביק דײַן נשמה
מיט אירע שטילע, ברענענדיקע לײַדן;
און װען אין דיר װעט אַלעס אָפּשטאַרבן און שװײַגן –
און גײ אַװעק, צעטראָג זײ אין דײַן שױס
אין אַלע עקן פֿון דער גאַנצער װעלט
און זוך, נאָר ניט געפֿין, פֿאַר זײ קײן נאָמען…
איצט גײ אַרױס פֿון שטאָט, װען קײנער זעט ניט,
און שלײַך זיך שטיל, פּאַמעלעך צום בית-עלמין,
און שטעל זיך אױף די פֿרישע קדושימס קבֿרים,
און שטײ, און קוק, און לאָז אַראָפּ די ברעמען –
און װער פֿאַרשטײנערט!
דײַן האַרץ זאָל אױסגײן, חלשן אַ טרער –
נאָר טרוקו, װי אַ שטײן אין מדבר, בלײַבט דײַן אױג;
און שרײַען װעסטו װעלן, רײַסן קבֿרים,
און ברילן װי אַן אָקס צום שחיטה-באַנק געבונדן –
נאָר שטום, װי די מצבֿות, בלײַבסטו שטײן.
נעם קוק זײ אָן, דאָ זײַנען זײ די קדושים,
דאָ ליגן זײ געשחטענע, װי קעלבער,
און האָסט פֿאַר זײ קײן טרער, װי איך – קײן לױן…
איך בן אַהער געקומען, טױטע בײנער,
איך בין אַהער געקומען, טױטע בײנער,
בײַ אײַך מחילה בעטן: זײַט מיר מוחל!
זײַט מוחל אײַער גאָט, איר אײביקע פֿאַרשעמטע,
פֿאַר אײַער ביטערן פֿינצטערן לעבן זײַט מיר מוחל,
פֿאַר אײַער צען מאָל ביטערן טױט.
אַז איר װעט קומען מאָרגן אונטער מײַנע טירן
און אָנקלאַפּן בײַ מיר און מאָנען לױן –
װעל איך אײַך עפֿענען, קומט זעט – איך האָב נישט!
אַ גאָטס רחמנות איז אױף אײַך – נאָר כ`האָב ניט!
אַ יורד בין איך, גלײַך מיט אײַך פֿאַראָרעמט…
און װײ, און װוּנד און װײ איז אַלע װעלטן!
און לאָזן אַלע הימלען ברומען פֿאַר רחמנות! –
אַזעלכע קרבנות – און אומזיסטע!
אומזיסט אַזױ געלעבט, אַזױ געשטאָרבן,
ניט װיסנדיק צו װאָס, פֿאַר װאָס, פֿאַר װעם?
אין װאָלקן אײַנגעהילט איר קאָפּ װעט אײביק
מײַן אַלטע שכינה װײנען שטיל פֿאַר בושה,
און נאַכט אױף נאַכט װעל איך אַראָפּ פֿון הימלען
באַװײנען זיך אױף אײַער קבֿר…
די שאַנד איז זײער גרױס, און זײער גרױס דער װײטיק –
און װאָס איז גרעסער? – זאָג שױן דו, בן-אָדם!
נײן, שװײַג בעסער, און זײַ אַ שטומער עדות,
אַז דו האָסט מיך אין אָרעמקײט געפֿונען
און צוגעזען מײַן עלנט און מײַן טרױער.
און גײענדיק צוריק – נעם מיט, בן-אָדם,
אַ טײל פֿון צער מײַנעם, פֿון שטילן װײטיק,
און מיש אים אױס מיט צאָרנגיפֿט און װאַרף אים
אין שױס פֿון די נאָך-לעבעדיקע מתים…
װילסט גײן צוריק – פֿאַרקוקסטו זיך אױף גרעזלעך.
אַ פֿרישע יונגע בשׂורה פֿון אַ פֿרילינג
פֿילט אָן דײַן האַרץ, באַהױכטדיר דײַנע אױגן
מיט שטילן באַנג נאָך װײַטן, נײַעם לעבן, –
ס`איז קבֿרים-גראָז, סע שמעקט מיט טױט, בן-אָדם!…
רײַס אױס אַ הױפֿן גראָז, פֿאַרװאַרף דאָס הינטער זיך
און זאָג דערבײַ, צומאַכנדיק די אױגן:
"מײַן פֿאָלק איז אָפּגעריסן גראָז – צי קאָן דען
אַן אָפּגעריסנס נאָך לעבן?…”
און קוק זיך מער ניט אום – אַנטלױף פֿון דאַנען,
צו די נאָך-לעבעדיקע לױף, ס`איז הײַנט אַ תּענית,
און פֿאַל אַרײַן צו זײ אין שול, און װער פֿאַרפֿאַלן
אין זײער ברענענדיקן ים פֿון טרערן…
דו הערסט? יללות, װילדע, שרעקלעכע יללות,
דורך מײַלער אָפֿענע, דורך צײן פֿאַרקלעמטע,
צערײַסן זיך אױף טױזנט לעבעדיקע שטיקער,
פֿאַרמישן זיך און גיסן זיך צונױףאין אײן פֿאַרצװײפֿלטן און מוראדיקן יאָמער,
װאָס װאַרפֿט זיך װי אַ קראַנקער, אין דער לופֿטן
אױף קעפּ, פֿאַרריסענע צום פֿײַכטן באַלקן,
אױף פּנימער, פֿאַר װײטיק אױסגעקרימטע… –
אַ גרױל, אַ גרױל! – אַ פֿראָסט נעמט דורך דײַן לײב!
אַזױ קלאָגט נאָר אַ פֿאָלק, װאָס איז פֿאַרלױרן,
װאָס אַש און רױך איז זײַן נשמה, און אַ מדבר,
אַ װיסטער מדבר, איז זײַן האַרץ געװאָרן;
קײן אײנציק גרעזל האַס, קײן קערנדל נקמה!
דו הערסט? זײ קלאַפּן זיך אין ברוסט "אָשמנו!”,
זײ בעטן, איך זאָל זײ די זינד פֿאַרגיבן…
צי זינדיגט דען אַ שאָטן אױף די װענט –
אַ שאַרבן אַ צעבראָכענער, אַ טױטער װאָרעם? –
װאָס בעטן זײ? װאָס שטרעקן זײ די הענט?
אַ פֿױסט װוּ איז? װוּ איז אַ גרױסער דונער,
װאָס זאָל זיך אָפּרעכענען פֿאַר אַלע דורות,
און אײַנלײגן די װעלט, צעריסן הימלען,
מײַן שטול, מײַן כּסא-כּבֿוד, איבערקערן!…

¬

און הער, בן-אָדם!
צעשרײַט דער חזן בײַם עמוד:
"טו, גאָט, פֿאַר די געשחטענע קרבנות!
פֿאַר די צדיקים טו, פֿאַר פּיצלעך קינדער!”
און נאָכשרײַען מיט קולי-קולות װעט דער עולם,
אַזױ אַז אַלטע װענט און זײלן פֿון דעם הױז
מיט דיר אין אײנעם װעלן ציטערן פֿאַר פּחד –
װעל איך אױף דיר אַן אכזר זײַן, אַ גרױסער אכזר –
מיט זײ װעסטו בײַ מיר ניט װײנען!
און הױבט זיך אױף אין דיר אַ בריל און רײַסט זיך –
דערשטיק איך אים צװישן דײַנע צײן!
דו זאָלסט דאָס אומגליק ניט װי זײ פֿאַרשװעכן,
פֿאַרבלײַבן זאָל דאָס אומבאַקלאָגט לדורות…
און דײַן ניט-אױסגעװײנטע טרער באַגראָב אין זיך,
אין האַרצן טיף פֿאַרמױער זי, בױ אױס דאָרט
פֿון האַס, פֿון גרימצאָרן און גאַל פֿאַר איר אַ פֿעסטונג,
און לאָז זי װאַקסן דאָרט אַ שלאַנג אין נעסט,
און זײגן זאָלט איר אײנער פֿון דעם צװײטן,
און תּמיד בלײַבן הונגעריק און דאָרשטיק;
און װען אַ בײזער יום-הדין װעט קומען –
צעברעך דײַן האַרץ, באַפֿרײַ די בײזע שלאַנג!
און לאָז זי אָפּ װי אַ פֿאַרסמטע פּײַל,
טױט-הונגעריק מיט ברענענדיקן גיפֿט,
אין מיטן האַרצן פֿון דײַן אײגן פֿאָלק…
און מאָרגן גײ אַרױס אין גאַס, בן-אָדם,
און זע: אַ מאַרק, אַ מאַרק פֿון לעבעדיקע בראָכװאַרג!
דערשלאָגענע, האַלב-טױטע מענטשן-װערעם,
צעבראָכענע און אױסגעקרימטע רוקנס,
פֿאַרװיקלטע אין שמאַטעס הױט און בײנער,
מיט קינדער װיסטע קאַליקעס, מיט װײַבער
צום טױט פֿאַרמאַטערטע און אײַנגעדאַרטע,
אַ הײשעריק, סוף-זומערדיקע פֿליגן,
באַפֿאַלן טיר און טױער, אַלע פֿענצטער,
באַלאַגערןדי שװעלן פֿון די הײַזער
און שטרעקן אױס, געלערנטע צו בעטלען, קרומע הענט
מיט אױפֿגעדעקטע אײטערדיקע װוּנדן,
און יעדערער שרײַט אױס זײַן פּעקל סחורה,
פֿאַררײַסנדיק די לױזע אױגן צו די פֿענצטער,
װי קנעכט, װי הינט געשלאָגענע צום בעל-הבית!
אַ גראָשן פֿאַר אַ װוּנד, אַ גראָשן פֿאַר אַ װוּנד!
אַ גראָשן פֿאַר אַ טאָכטער אַ געשענדעטע!
אַ גראָשן פֿאַר אַן אַלטן טאַטנס טױט
און פֿאַר אַ יונגן חופּה-זון אַ קדוש!
צום בית-הקבֿרות מיט די טאָרבעס, שלעפּער!
אַהינצו גײט, גראָבט אױס די װײַסע בײנער
פֿון אײַערע קדושימס פֿרישע קבֿרים,
שטאָפּט אָן ד טאָרבעס, יעדערער זײַן טאָרבע,
און לאָזט זיך אין דער װעלט אַרײַן, און שלעפּט זיך
פֿון שטאָט צו שטאָט, װוּ ערגעץ אַ יאַריד,
און אונטער אַלע פֿרעמדע הױכע פֿענצטער
זינגט הײַזעריקע בעטלערשע ניגונים,
און רחמים בעט, און שנאָרערט אױס, און שװינדלט,
װי ביז אַהער, מיט אײַער פֿלײש און בײן.
¬

און איצט גענוג, אַנטלױף, דו מענטש, אַנטלױף אױף אײביק!
אין װיסטן מדבר לױף – און װער משוגע!
צערײַס אױף טױזנט שטיקער דײַן נשמה
און װאַרף אַרױס דײַן האַרץ פֿאַר װילדע הינט;
און לאָז דײַן טרער אַראָפּפֿאַלן אױף הײסע שטײנער
און דײַן געשרײ זאָל אײַנשלינגען דעם שטורעם…

פברואר מרץ 1906

התרגום העברי: בעיר ההריגה נמצא בפרויקט בן יהודה

מודעות פרסומת

להשאיר תגובה

הזינו את פרטיכם בטופס, או לחצו על אחד מהאייקונים כדי להשתמש בחשבון קיים:

הלוגו של WordPress.com

אתה מגיב באמצעות חשבון WordPress.com שלך. לצאת מהמערכת / לשנות )

תמונת Twitter

אתה מגיב באמצעות חשבון Twitter שלך. לצאת מהמערכת / לשנות )

תמונת Facebook

אתה מגיב באמצעות חשבון Facebook שלך. לצאת מהמערכת / לשנות )

תמונת גוגל פלוס

אתה מגיב באמצעות חשבון Google+ שלך. לצאת מהמערכת / לשנות )

מתחבר ל-%s